bu açıdan bakıldığında haklı duruyor, bilip bilmeden bir amaca hizmet etmektense farkında olmak en iyisi. eyvallah. şu var ama, ifade etmeye çalışınca eksik geliyor bu ifadeler bana.
o kadar çok açı var ki.
hepsi ayrı ayrı o kadar doğru ki, ister tatlı, acı, net, yıllanmış, kıtaca makbul olsun
ya da fazla sahiplenilmiş gelsin.. sonuçta inanılıyor.
yok sayılamaz. etkileri var hatta yıldız gibi içimizde,
bizden besleniyor.
daha yüce bir şey, başka bir güç bizi toplamayacak. niye başka güç gelsin, niye yaa
biz memeli değil miyiz :)
kendimiz gibi başkalarını bulup genişleyip evrilip onlarla yaşamadıkça eksik kalıyor bu sözler.
"bilen var bilen var,
beyan ile bürhan ile
irfan ile bilen var"
adanmışlık, fedakarlık zamanları var bi' yandan
dengeleyen..
öyle ya çeşit çeşidiz.
Görselini paylaştığım ifade, bahsi geçenlerden bir örnek sadece.
bu ifade seninle demokles'in kılıcı,
ona kalsa iyi bir kuyruk kılı aşı :)
öyle ya, inandıkların/m bana tutunamadığında, benden beslenemediğinde
idraklar çat çaaat çaaat geliyor.
bu gibi ifadezedeler
illa ki bir şeye dönüşür.
bugün olmaz, en yalnız kaldığımız zamanlarda olmaz,
beş ay sonra olur, bir gülümseme, bir netlik..
Benim heyecanlandığım, olanların ta kendisi.
kendimin, yakın çevremin farkındalıkları,
canlı canlı izlediklerim. şahane lan. bunlar her şeyin içinde :)
zaten okullar da -ilk önce ve sadece- eğitim yeri değildir.
okul dediğin, gitmek ve dönmektir.
bakkala gitmek de, tatildir.
bir de cennet var, bakkala gitmek için üzerini değiştirdiğin yerdir cennet :)
çocuk için de, tık tık dede için de bu böyle.
üç beş sorumlulukla, tekrarladığı niyetleriyle insan,
hudutsuz bir yaşam alanı.
kıymetini anlamak için kısmetten öte bir şey var.
aptalca bulduğum ne varsa, şimdi her biri sözlere sığmayan şeyler.
aşk da ölmez
"hüsnünü izhar eder bunca sıfat".
şu an neyi besliyor ve ne yapıyorsak ilerisi de biziz.
No comments:
Post a Comment